Et si l’art de la conversation était la clé d’une vie plus riche et plus épanouie ? *Parler... parler !

Chers amis! Cette fable est destinée aux adolescents. Les Illeniens, les héros de la conte «De l'autre côté de l'arc-en-ciel», ne sont pas des personnages fantastiques, mais en fait ce sont un jeune homme et une jeune fille réels. Par leur exemple, nous comprenons qu'il faut être plus tolérants envers ceux qui se diffèrent de nous, être plus gentils avec ceux qui sont plus faibles que nous. Nous devons croire au meilleur et aimer ce qui nous est offert ici et maintenant. Traduction par Liya Ionova. Peintre Maxim Zheltov.

It's the right time for love, but is it the right place?Following her husband's untimely passing, Martha's life revolves around their daughter, Rosie. But with Rosie leaving the nest and Martha's job in jeopardy, she feels life slipping away. On a whim, fueled by a love for Scandi-noir dramas, Martha travels to Denmark. Amidst its charming landscapes, she's drawn to the serene island of Fano where she meets the handsome Lars. As romance blossoms under the Danish skies, Martha wonders: can she find both love and herself again?A romantic, warm and uplifting read, ´A Scandinavian Summer´ is guaranteed to leave you smiling. Fans of Jenny Colgan and Kathryn Freeman will adore this feel-good read!© 2022 Helga Jensen (P)2024 Saga EgmontAward-winning British/Danish author and journalist Helga Jensen rocketed to fame with her debut novel, a winner in Dubai's 2017 Montegrappa First Fiction competition. Her second romantic comedy, "A Scandinavian Summer," hit number one on Amazon's Danish travel Kindle charts on publication day.

Voor liefhebbers van 'Ik vertrek', 'Erica op reis' en de programma's van Floortje Dessing.Elk jaar emigreren ongeveer 40.000 Nederlanders naar het buitenland. Wat is hun verhaal? En in hoeverre voelen ze zich nog verbonden met Nederland?In deze reeks vertellen Nederlanders en niet-Nederlanders over hun ervaringen als migrant; over cultuurverschillen, integratie, misverstanden, geluk, familie en de liefde. Fred Barendregt is met zijn ouders onderweg naar een vakantie aan de Adriatische kust, als hij tijdens een tussenstop in Oostenrijk de liefde van zijn leven ontmoet. Hij kwam die dag, hij bleef dat jaar en zei Nederland vaarwel. Hij trouwt met Annelies, ze krijgen drie kinderen en bouwen onder meer een bloeiend café-restaurant op. Pakweg vijftig jaar later schuift ook zoon Alex (47) aan voor een gesprek over het Oostenrijkse leven, de Nederlandse cultuur, het verschil in mentaliteit en hoe Alex al gedurende 25 jaar Karinthië in verrukking brengt met een evenement van wereldformaat. Een verhaal over een eerste, een tweede en een derde generatie landverhuizers.Je band met Nederland In de 11-delige audioserie 'Je band met Nederland' luister je naar Nederlanders die naar het buitenland zijn vertrokken en naar buitenlanders die zich in Nederland hebben gevestigd. Je hoort hoe hun kennismaking met een nieuwe cultuur is verlopen en hoe zij terugzien op het land waar zij vandaan komen. Niemand heeft een reden om terug te keren. Toch is het de vraag waar de mensen in deze serie 'thuis' zijn. Maar dat is misschien een kleine prijs om te betalen voor hun rijkere kijk op de wereld.'Je band met Nederland' is gemaakt door Peter de Ruiter. Op een na zijn alle reportages over Nederlanders in het buitenland ter plekke gemaakt.Peter de Ruiter (1960) heeft een neus voor technische ontwikkelingen die het leven van mensen verbeteren of veraangenamen. Daar schrijft hij boeken over. Ook geeft hij workshops over dergelijke maatschappelijke en technologische veranderingen. De Ruiter heeft zijn sporen verdiend met uitgaven over onder meer digitaal fotograferen, elektrische auto's en bitcoins & blockchains. Een lange staat van dienst als podcastmaker was de aanleiding voor het boek 'De podcastprofessor', dat in 2018 verscheen.

Cet ouvrage est une réédition numérique d'un livre paru au XXe siècle, désormais indisponible dans son format d'origine.

Il est habituel aux écrivains et aux mémorialistes, de déclarer - dès les premières lignes de leurs manuscrits - qu'ils ont longuement hésité à prendre la plume. C'est une formalité, une clause de style, une marque de bonne éducation, ou une simple rouerie. En ce qui me concerne, voici la vérité. Ayant éprouvé, au cours d'une assez longue maladie, une série d'émotions vives, c'est - je le crois - le mot qui convient, je pris, à la fin de mon séjour à l'hôpital Necker, le besoin de les consigner par moi-même sur un bloc très banal où je note mes impressions de concert, plus simplement encore, des pensées errantes...