Bycie niziolkiem w szeregach policji to nie jest bajka. Odo Peterkin przekonuje sie o tym niemal kazdego dnia sluzby. Znosi jednak uszczypliwe komentarze elfów, ludzi i krasnoludów, gdyz tym, co sprawia mu najwieksza przyjemno´s´c, jest rozwiazywanie skomplikowanych zagadek kryminalnych. Tuur Brokk jest na pierwszy rzut oka przeciwie´nstwem Peterkina. To uosobienie idealnego policjanta. Krasnolud, weteran wojenny, bokser i postrach przestepczego ´swiata, jak równiez, o czym wie niewielu, poeta i niepoprawny romantyk. Pierwszym wspólnym zadaniem Odona i Tuura jest wyja´snienie tajemniczej ´smierci znanego muzyka Viventa Rossiego. Na ich drodze staje armia ozywie´nców, powolana do zycia w czasach Wielkiej Wojny, magowie i wilkolaki, dziennikarze i eugenicy, a nawet, o zgrozo, dziewki wszeteczne! A to bynajmniej nie koniec niespodzianek... Grzegorz Gajek urodzil sie 28 lipca 1987 roku. Z wyksztalcenia kulturoznawca, z zawodu dziennikarz, redaktor i tlumacz. Autor pieciu powie´sci i licznych opowiada´n. Jego "Malowidlo" bylo nominowane do tytulu ksiazki roku 2016 w kategorii groza przez portal LubimyCzyta´c. W 2018 r. powie´s´c "Powrót królów" oraz publikowane w prasie nowele o Peterkinie i Brokku przyniosly mu nominacje do Reflektora Nowej Fantastyki. Regularnie wspólpracuje z wydawnictwem edukacyjnym Edgard, dla którego tworzy krótkie kryminaly do nauki angielskiego. Z zamilowania koniarz, fajczarz, wlóczega.

Poète déraciné, à la recherche d'un impossible dépaysement où se fixe Erick Pessiot, transforme son exil en patrie, et en formule le langage à travers des poèmes-affiches, bariolés de couleurs de rêve, ou hachés de traits cruellement réalistes. Le langage de la poésie lui est le cérémonial solennel, et irrespectueux, d'une quotidienne passion de vivre, qui lui permet d'exprimer à la fois sa volonté de dépassement, et une certaine sexualité au travers de laquelle transparait l'éternel féminin dans toute sa pureté, et toute sa grandeur. Prisonnier évadé, cherchant sa voie entre les écueils décevants du passé et ceux, pressentis, de l'avenir, il conjure leurs tentations conjuguées par l'exortisme de la parole, le seul présent qu'il s'accorde, plaçant sa libération dans un monde où le mouvement perpétuel de la vie anime les matériaux bruts dont il s'empare. Son style, d'un lyrisme violent, assaille le lecteur comme un mascaret, bousculant sa sensibilité, et l'entraîne dans un fracas de catastrophe, pour l'oublier ensuite dans quelque calme baie. Révolté conscient et maître de sa révolte, son chant s'élève aux hauteurs d'un cri de mouette, retombe jusqu'au frôlement de soie d'un corps duveteux contre le flot, et reprend avec le mouvement inlassable et heurté de la mer.