Árið 1998 er eftirminnilegra en mrg nnur. Það var annað árið mitt sem rannsók- narlgreglumaður og áttunda starfsár mitt í lgreglunni. Það var ár álags og streitu. Þetta var árið þegar litlar stúlkur, níu ára og yngri, gátu ekki verið að leik úti án eftirlits fullorðinna í Reykjavík, sérstaklega ekki í Fossvogi og í efra Breiðholti. Fyrsta atvikið átti sér stað í apríl 1997 á leikvelli í Breiðholti og varðaði átta ára gamla stúlku. Um haustið 1997 var tilkynnt um annað sams konar atvik en þá voru þolendurnir tvær ungar stúlkur, fimm og sex ára. Það atvik átti sér einnig stað á leikvelli í Breiðholtinu. Ekki var vitað hvort sami gerandi var á ferðinni og það var ekki margt sem tengdi málin saman. Engin brot voru tilkynnt frá septem- ber 1997 fram í apríl 1998, llum til mikils léttis, en frá 4. apríl 1998 og fram undir miðjan ágústmánuð var tilkynnt um fimm kynferðis- og áreitisbrot sem vrðuðu litlar stúlkur. Öll tilvikin hfðu átt sér stað á opnum leiksvæðum og á leikskólalóðum síðari hluta dags. Í llum tilvikunum skýrðu þolendurnir frá því að einn karlmaður hefði verið að verki. Þessi atvik rifjuðu upp fyrir íbúum í Fossvogi sams konar atburði sem átt hfðu sér stað á smu slóðum þremur árum áður. Gat verið að sami maður væri aftur kominn á kreik? Rannsókn lgreglunnar snerist um að ná síbrotamanni sem njó- snaði um litlar stúlkur og áreitti þær. Við vorum í kapphlaupi við tímann þar sem margt benti til þess að gerandinn væri að verða harðhentari og ákveðnari við þolendurna. Eðli máls samkvæmt er ekki hægt að fjalla ítarlega um hvert tilvik. Málið varðar of margar fjlskyldur, ekki aðeins þolenda heldur ber einnig að taka tillit til fjl- skyldu meints geranda.

« Votre lettre, si courageuse, m'a profondément émue, car vous osez me dire les pensées désespérantes qui habitent votre coeur. (...). Vous osez me dire les doutes de tout, et de tous, qui vous ont entraîné(e) à perdre la relation avec les autres. (...). Vous répondre est difficile, et pourtant je laisse jaillir de moi cette lettre. (...). Je vais essayer de vous indiquer un chemin, une route possible pour sortir dehors, à l'air libre... à la lumière. » Par cette "lettre", Jackie Desbois vient rejoindre la souffrance de tant d'hommes et de femmes, désemparés face à eux-mêmes et à la vie. Elle leur livre des conseils précieux et concrets. Ce traité peut aussi aider ceux et celles qui désirent se rendre présents à ce genre de souffrances.